سلام به همه دوستان گلم

اینبار اومد م تا از خودم تعریف کنم

البته زحمت گفتن شعرو یکی از عزیزان کشیدن که از همینجا ازشون تشکر میکنم

هیچ معشوقی به نزدم بهتر از باران نباشد

هیچ لذت بهتر از بوئیدن باران نباشد

گر تمامی جهان را بنگری از مهرو لطف

همدمی جانانه و زیباتر از باران نباشد

قوس ابروهای او رنگین کمان دیگریست

ابروان حوریان چون ابروی باران نباشد

چشمهای نافذش دل میبرد از دلبرش

هیچ چشمی چون شرار مستی باران نباشد

من به عمرم دیده ام فرها د ها،شیرین ها

هیچ شیرینی،به دلداگی باران نباشد

این سخن از دلبرش بشنو که روزی جار زد

گشته ام مجنون و لیلی ام به جز باران نباشد

خادمی،در وصف باران شعر نابی گفته ای

شعر عاصی وصف روی دلبرم باران نباشد

نظر شما چیه؟

فراق سينه سوزت ، غم سينه سوز دارم

گل من قسم به عشقت ، نه شب و نه روز دارم

به دو گونه لطيفت ، به دو چشم اشك ريزم

كه به راه عاشقي ها ز بلا نمي گريزم

به تو اي فرشته من ، گل من ترانه من

كه جدايي از تو باشد غم جاودانه من

چون تو در برم نباشي ، غم بي شمار دارم

تو بدان كه با غم تو غم روزگار دارم 

خداي من!!!دوستت دارم

                     یاد تو

                  تا یاد تو جاودانه در من جاریست

                از شوق تو دامنم پر از پروین است

همسایه ی جاودانه ی مهتابمسهم دل عاشقم ز هستی اینست

              در کوچه ی باورم ز عطر نفست

                همواره روان نسیم فروردین است

در جان ز حضور سبز تو غوغائیستدر جان و دلم عطر گل نسرین است

                 در تاب و تبم زعشق خود میدانی

                چشمم به گل ستاره ها آذین است

از یاد تو باغ باورم رنگین استشعرم به بهانه ی توعطرآگین است

           *** باور کنیم که اینگونه است***

خدایی هست که می بیند،می شنود،قدرت دارد وحکیم است

خدایی هست که رحیم و رئوف است وعزت وذلت به دست اوست

رنجها و بلاها امتحان است ونشانه ی توجه خداوند به بنده اش

من در محضر خدا یم و خدا نزدیک تر از رگ گردن به بنده اش

رنجها و بلاها فقط برای من نیست ،حتی اولیای خدا هم از رنج و بلا دور نبوده اند

دانستن ضعف ها وخطاها عیب نیست،تکرار خطاها عیب است

خداوند بهترین کمالات را در وجود انسان قرار داده است

قرار نیست همه مرا تآیید کنندوهمه چیز مطابق میل من باشد

همیشه از من بالاتر و از من پایینتر در هر زمینه ای وجود دارد

خوبیهایی که من به آدمها میکنم در برابرخوبیهایی که خدا به من میکند مثل ذره ای در مقابل بی نهایت است

خوبیهاخوشیهاشادیهاوزیباییها فقط یک کانال ندارد ازکانالهای دیگر وارد شویم

توضیع کننده ی نعمتها خداست قرار نیست به همه کس همه چیز بدهند

و اینکه قرار نیست برای خداوند تکلیف معین کنیم

            ***خدایا!بخاطر همه ی کوتاهی هایم مرا ببخش***

  دوستت دارم ها........

    باز دلم گرفته و میدانم تا مآورائ دلم اندوه لبریز است

                        ای عــــــــــــــــــــــــشق

             پس کی می خواهی به فریاد دلم برسی؟

   لحظه ای که صدایت می کنم وقلبم با هر تپش مستانه اش

                    تورامی خواندنمی توانم بجویمت

            تونیزازسوختن قلبم وناله های نفسم لذت میبری

  بارهاوبارهاگفته ام که دوستت دارم!وتامرز خدایی دل میپرستمت

                   گفته ام که ستاره های تنهاییم را

             در آسمان بیکران عشقت میهمان میکنم وگفته ام:

    دوست دارم بازوان پرمهرت آغوش تنهاییم باشدتادر آن دم که چون

                   دریای طوفان زده می شوم تو....

               فقط تو ساحل آرامشم باشی و می خواهم که

     صدفهای نگاهت بر روی ماسه های داغ وجودت نمایانگر عشقی

                     جانســـــــــــــــــــوز باشد

               پس بیا تا لحظه ای ارغوانی تر از ارغوان بسازیم

                         ع...د...م...

                     خدایا،التماست میکنم...

به من نگاه کن واسه ی یه لحظه

نگات به صدتاآسمون میارزه

من از خدامه بکشم نازتو

تا بشنوم یه لحظه آوازتو

من از خدامه پیش تو بمونم

جواب حرفاتو خودم بخونم

من از خدامه بمونم دیوونت

سربذارم روشهرامن شونت

من از خدامه بمونی کنارم

منکه به جز تو کسیو ندارم

من از خدامه که نباشه دوری

فقط دلم می خوادبگی چه جوری؟

من از خدامه که یه روزدعامون

بره توآسمون پیش خدامون

بهش بگم که بعد از اون همه درد

خدای ما نگاهی هم به ما کرد

بهش بگم :خدا ماهم عاشقیم

عاشق و دیوونه ودلداده ایم

عشق ما یه عشق زمینی که نیست

عشقی که با هوس قاطی باشه نیست

مهر حسین و علی وفاطمس

ای خدا یعنی تودلافاصلس؟

دل جداافتادرونمی خوام

خوب میدونی خداازت چی می خوام.

         تقدیم به هموتون.

اگر سرخم چنان آتش ....حدیث دیگری دارم...

گلی بودم به صحرایی....نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزها یی که زمین تب داروسوزان بود........

و صحرا در عطش می سوخت....

تمام غنچه ها تشنه.....و من بی تاب و خشکیده.....تنم در آتشی می سوخت....

رزه آمد یکی خسته

ز پایش خار بنشسته.....و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود

ز آنچه زیر لب می گفت:شنیدم سخت شیدا بود

نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش افتاده بود اما....

طبیبان گفته بودندش:اگر یک شاخه گل آرد

(از آن نوعی که من بودم)

بگیرند ریشه اش راو بسوزانند...

شود مرحم برای دلبرش ....

آندم شفا یابد

چنانچه با خودش میگفت :بسی کوه و بیابان را....بسی صحرای سوزان را...

به دنبال گلش بوده و یکدم هم نیاسوده

که افتاد چشم او ناگه به روی من

بدون لحظه ای تردید...شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه ام از خاکم جدا کردو به راه افتاد...

و او میرفت و من دردست او بودم

واوهرلحظه سر راروبه بالا و تشکر از خدا میکرد

پس از چندی هوا چون کوره ی آتش...

زمین می سوخت و دیگر داشت در دستش

تمام ریشه ام می سوخت

به لبهایی که تاول داشت گفت:

اما چه باید کرد؟در این صحرا که آبی نیست...

به جانم هیچ تابی نیست...

اگر گل ریشه اش سوزدکه وای بر من

برای دلبرم هرگز دوایی نیست

وازاین گل که جایی نیست.

خودش هم تشنه بود اما.....

نمی فهمید حالش را.........چنان می رفت و من دردست اوبودم

و حالا من تمام هست او بودم..دلم می سوخت اما راه پایان کو؟

نه حتی آب...نسیمی در بیابان کو؟

ودیگر داشت دردستش تمام جان من می سوخت

که ناگه روی زانوهای خود خم شد....

دگر از صبراوکم شد.....

دلش لبریز ماتم شد....

کمی اندیشه کرد

آنگه مرا درگوشه ای ازآن بیابان کاشت....

نشست و سینه را با سنگ خارایی زهم بشکافت

زهم بشکافت

اما.......آه

صدای قلب او گویی جهان رازیرورو میکرد

زمین و آسمان را پشت و رو میکرد

و هر چیزی که هر جا بود .....باغم روبرو میکرد

نمی دانم چه می گویم!!!!!!!!!!!!

به جای آب خونش رابه من میداد

وبر لبهای او فریاد:

بمان ای گل...بمان ای گل ..

که توتاج سرم هستی...دوای دلبرم هستی...بمان ای گل

ومن ماندم................................

نشان عشق و شیدایی

وبا این رنگ و زیبایی

ونام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد.

                                 تورا در بغض شبگيرشقایق

                                 کنار بارش آواز ديدم

                               براي لحظه هاي ارغواني 

                              تو رادر غربت خود برگزيدم

       بیاشمعهاروفوت کن تاصدسال زنده باشی

جون ما تصدق خاک پاهاتون آقا جون.....

باز هم یک جمعه دیگه و یه انتظار سخت دیگه..

همچو خورشید تا به کی تنها؟

                  همچو مهتاب تا به کی شبگرد؟

ای همایون همای پرده نشین

                  جان زهرا به آشیان برگرد

       الهم عجل لولیک الفرج    (اینم یه جور عشق بازیه دیگه)

                    ............................................

  گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی

با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

گفتمش تصویری از لیلی و مجنون را بکش

عکس حیدر در کنارحضرت زهراکشید

گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن

در بیابان بلا تصویری از سقا کشید

گفتمش سختی و دردوآه گشته حاصلم

گریه کرد..آهی کشیدوزینب کبری کشید

                    ...............................................

آمدم گفتم که جای لاف نیست

               عشق غیر عین و شین و قاف نیست

آمدم گفتم به آواز جلی

 عین یعنی عدل مولایم علی

شین یعنی شور الله الصمد

قاف یعنی قل هوالله احد

                 .........................................

شما دوست عزیزم ....

لطفآ نظرتونو درباره  عشق  برام بنویس .

                              می دونم که می بینی حال پریشون منو

دوس دارم تا که نمردم روی ماهت ببینم

                               جون من هستی من  فدای یک نگاه تو

وقتیکه جمعه بیای ،آقا میدونی چی میشه؟

                              همه دنیا میشه ذره ،به زیر پای تو

سلام مولای من..

می خواهم برای تو بنویسم و...

                                        به عشق تو..

و از انتظاری که اکنون مهریست اجین شده با قلبم...

ای گل نرگس....

تا کی غروب دلگیر جمعه هایی که نیامدی بشمارم؟

 و چقدر با اشک حسرت چشمان منتظر به دیدارت را شستشو دهم؟

و به کدامین مقصد جاده بی انتهای صبوری را بپیمایم؟

آقای من..

بیا و با آمدنت گل واژه های عشق و امید را شکوفا کن..

و نهال عدل وبرابری را بارور ساز

مهدی جان..

قدم بر دیگانم گذار که جان و هستیم قدمگاه توست

                 .......الهم عجل لولیک الفرج.......